De kantel-kansen van Corona

Begrijp de titel van deze blog niet verkeerd: ook ik vind de gevolgen van deze pandemie verschrikkelijk. De eenzaamheid, het verdriet, het ziekzijn, het overlijden van vooral erg kwetsbare mensen, afscheid wat niet of slecht genomen kan worden; het keiharde werken van zorgverleners in ziekenhuizen en in verpleeghuizen; de economische impact, de destructie van de maatschappij.

Dat de druk op de IC’s terugloopt, er überhaupt minder mensen hoeven te worden opgenomen is natuurlijk een erg goede zaak.

Waar ik moeite mee heb is de conclusies die gepresenteerd worden na raadpleging van het OMT door het kabinet: “De curve van aantal patiënten op de IC’s buigt af, DUS ons beleid tot nu toe is geslaagd en moet (precies) zo voortgezet worden. Hou vol daarbij”. Hoezo DUS? Ik heb mijn woonkamer opnieuw laten behangen, de IC’s liggen minder vol, dus ik moet nu ook de bovenverdieping opnieuw laten behangen? Meer lezen…

Corona: IC-, maar ook andere bedden

Zelden een zo serene doordeweekse ochtendwandeling door de straten van Leiderdorp gemaakt als vanmorgen. De boventoon: zon, een zacht windje, weinig verkeer, veel vogelgekwetter.

Vanmorgen mijn e-bike voor een onderhoudsbeurt weggebracht naar de fietsenmaker. De regels goed in ogenschouw genomen; ik was de enige in de werkplaats, buiten de op ruime afstand aanwezige fietsenmaker. Contactloze overdracht van de fiets. Omdat ik mijn dagelijkse wandeling nog niet had gemaakt leek de teruggang naar huis een uitgelezen tijdstip hiervoor. Stevig stappend door de straten en parkjes kwam ik als herboren thuis. Wat een rust.

Wat een verschil met de koortsachtige drukte die er nu op de IC’s in de ziekenhuizen heerst. Omdat de geraamde gemiddelde “ligtijd” op de IC’s (bij COVID-19 besmetting) geen 10, maar 20 dagen is, lopen de IC’s zo vol. Niet omdat het aanbod zo ontzettend hoog is (mogelijk al een voorzichtige conclusie sinds de semi lockdown van zondag 16 maart?), maar doordat de dóórstroming zo laag is. Meer lezen…

Kruiden die virussen op afstand houden

Sint Janskruid
St Janskruid. Bron: crabchick, Fl;ickr

Als het tegen zit, moeten wij nog maanden binnen blijven. Maar dat is niets vergeleken met de bijna veertig jaar dat Friedrich Hölderlin (1770-1843) verbleef in een torenkamer. Na een ongelukkige liefde en na zijn teleurstelling in de Franse Revolutie voerde deze Duitse dichter zijn aspiraties terug tot een bescheiden ruimte. Tot het eind van zijn leven verbleef hij daar, uitkijkend op de rivier de Neckar. Vervelen deed hij zich niet want de Muze van de Dichtkunst hield hem in haar ban. Zij fluisterde hem gedichten in die tot op de dag van vandaag wereldberoemd zijn gebleven zoals Hyperions Schicksalslied. Zijn werk is zo verheven dat het een bibliomant waardig is.

Een bibliomant is een waarzegger met boeken. Hij pakt de Bijbel, Anna Karenina of een ander literair werk en bladert daar in om een antwoord te vinden op een levensvraag. Schijnbaar willekeurig bladert hij verder tot zijn oog en vinger op een regel vallen. Deze regel is een cryptische aanwijzing richting het antwoord dat je zoekt. We pakken Hölderlins werk Patmos en bladeren met het ons in de mond bestorven woord Corona op de lippen. Het boek valt open op de strofe: ”Wo Gefahr ist, wächst das Rettende auch”. Meer lezen…

“Corona”: kantelmoment/tijd voor bezinning?

15 maart: Terwijl de crisisteams op toptoeren draaien; – lang leve het online vergaderen! – komt Nederland versneld tot stilstand.

Tegelijkertijd met het exponentieel groeiende (bekende) aantal besmettingen is er een exponentieel veranderende inrichting van de “Gezondheidszorg”. Reguliere, niet spoedeisende zorg komt tot stilstand. Alles zal gedurende de komende weken (?) in het teken van spoedzorg zijn.

Terwijl ik dit typ, is de werkelijkheid alweer ingehaald door de nieuwe feiten. Meer lezen…

Beau Brummell in 2020

(Beau Brummell)

Het leven is heerlijk, het leven is mooi

Maar – vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi

Mens, durf te leven

Je kop in de hoogte, je neus in de wind

En lap aan je laars hoe een ander het vindt

Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst

Maar wees op je vierkante meter een Vorst!

Wat je zoekt, kan geen ander je geven

Mens, durf te leven! Meer lezen…

Oom Barend

Water water see the water flow
Glancing dancing see the water flow
O wizard of changes water water water
Dark or silvery mother of life
Water water holy mystery heavens daughter
Wizard of changes, teach me the lesson of flowing

God made a song when the world was new
Waters laughter sings it through
O, wizard of changes, teach me the lesson of flowing

God made a song when the world was new
Waters laughter sings it through
Wizard of changes water water water

(The Water Song, Incredible Stringband, 1968)

Helende kracht

Bij ‘Holy mystery’ denk ik aan wijwater. Misschien begint alle water wel als wijwater. Voordat het vies wordt, is het een eeuwigheid lang al heilig water. Heilig komt van heel worden of genezen. Water speelt een cruciale rol in elk genezingsproces. Het kan veel verontreiniging opnemen voor het uiteindelijk ondrinkbaar wordt. Voorbij een zekere grens verliest het zijn helende kracht en word je ziek als je het drinkt. Meer lezen…

De grote rover te slim af zijn

Veel moderne verworvenheden zijn het resultaat van de intrinsieke motivatie van mensen om iets te borgen of zeker te stellen. Als zodanig vertegenwoordigt het een bepaalde waarde. Een onbedoeld effect van dit creëren van waarde is dat het kansen schept voor de grote rover. Hij roomt de waarde af of ontvreemdt die geheel om er alleen zelf van te profiteren. Zo wordt de persoon of de gemeenschap die de waarde ooit creëerde iets afgenomen.

Grootschalige landbouw ontstond ooit om een concreet probleem het hoofd te bieden. Na WOII moest het land opnieuw worden opgebouwd en werd een nieuwe orde gesticht. Om de voedselvoorziening veilig te stellen werd naar schaalvergroting gestreefd. Zo werd waarde gecreëerd. Die waarde komt echter niet meer terecht op de plaats waar ze nodig is. Industriële landbouw zal voor een bepaalde groep nog van waarde zijn als investering of melkkoe, maar dient het algemeen belang niet meer. De belasting voor mens, dier en milieu is te groot. Dat roept de vraag op: hoe kunnen we de grote rover te slim af zijn? Meer lezen…

Waarom we moeten slapen

De titel van de blog van deze maand is ontleend aan het in 2017 verschenen boek van Matthew Walker: “Why we sleep”. Nee, ik heb geen aandelen, of met een modern woord “disclosures”, maar ik moet zeggen, dit boek leest als een trein.

Walker is een Britse wetenschapper. Vroeger was hij professor in de psychiatrie aan de Harvard Medical School en tegenwoordig professor in neurowetenschappen en psychologie aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Hij onderzoekt al tientallen jaren de impact van slaap op de gezondheid en ziekte van de mens. Het boek is in het Nederlands vertaald en is “Slaap” getiteld.

Het boek laat zien wat een ontzettend belangrijke rol (goed) slapen heeft in ons welbevinden, onze gezondheid, de maatschappij, de evolutie… Meer lezen…

Vis over de bult

Toen ik laatst de hoge heuvel achter mijn dorp op fietste, werd ik daarbij links gepasseerd door een ontzettend lelijk en hoekig, dieseldampen uitbrakend voertuig. Opzij kijkend herkende ik het logo van de viskraam, dat ons immer belooft dat alleen bij ‘Jansen’ de meest verse en lekkere vis te krijgen is. De dieselmotor van de kraam loeide in mijn oren en benam me de adem. Geërgerd keek ik het onding na.

Ik vind het onnatuurlijk om vis over een heuvel heen te tillen.

Maar wat wil ik nou? Deze wereld is onttoverd. Waarom schokt die onttovering mij steeds opnieuw? Is het omdat ik ondanks de immense druk om rationeler en efficiënter te worden, ik nog steeds niet geheel onttoverd ben? Meer lezen…

Een deuk in het onmogelijke

In de verhalenbundel ‘Langzaam, zo snel als ze konden’ van Toon Tellegen staat een verhaal over een olifant die genoeg heeft van het bos en wil vliegen. Nu gaan de gedachten natuurlijk snel uit naar Disney’s circusolifantje Dombo met zijn veel te grote oren, maar dit is een andere olifant. Deze olifant wil vliegen zoals stofjes vliegen, en blaadjes. Die hebben toch ook geen vleugels?

Gevraagd waarheen wijst deze olifant met zijn slurf naar een klein wit wolkje. “Eerst daar maar eens heen en dan zien we wel weer”, zegt de olifant. Met een flinke aanloop lukt het de olifant om daadwerkelijk te vliegen. Niet alleen dat, hij verdwijnt achter de wolk. Meer lezen…