Waarom we moeten slapen

De titel van de blog van deze maand is ontleend aan het in 2017 verschenen boek van Matthew Walker: “Why we sleep”. Nee, ik heb geen aandelen, of met een modern woord “disclosures”, maar ik moet zeggen, dit boek leest als een trein.

Walker is een Britse wetenschapper. Vroeger was hij professor in de psychiatrie aan de Harvard Medical School en tegenwoordig professor in neurowetenschappen en psychologie aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Hij onderzoekt al tientallen jaren de impact van slaap op de gezondheid en ziekte van de mens. Het boek is in het Nederlands vertaald en is “Slaap” getiteld.

Het boek laat zien wat een ontzettend belangrijke rol (goed) slapen heeft in ons welbevinden, onze gezondheid, de maatschappij, de evolutie… Meer lezen…

Vis over de bult

Toen ik laatst de hoge heuvel achter mijn dorp op fietste, werd ik daarbij links gepasseerd door een ontzettend lelijk en hoekig, dieseldampen uitbrakend voertuig. Opzij kijkend herkende ik het logo van de viskraam, dat ons immer belooft dat alleen bij ‘Jansen’ de meest verse en lekkere vis te krijgen is. De dieselmotor van de kraam loeide in mijn oren en benam me de adem. Geërgerd keek ik het onding na.

Ik vind het onnatuurlijk om vis over een heuvel heen te tillen.

Maar wat wil ik nou? Deze wereld is onttoverd. Waarom schokt die onttovering mij steeds opnieuw? Is het omdat ik ondanks de immense druk om rationeler en efficiënter te worden, ik nog steeds niet geheel onttoverd ben? Meer lezen…

Een deuk in het onmogelijke

In de verhalenbundel ‘Langzaam, zo snel als ze konden’ van Toon Tellegen staat een verhaal over een olifant die genoeg heeft van het bos en wil vliegen. Nu gaan de gedachten natuurlijk snel uit naar Disney’s circusolifantje Dombo met zijn veel te grote oren, maar dit is een andere olifant. Deze olifant wil vliegen zoals stofjes vliegen, en blaadjes. Die hebben toch ook geen vleugels?

Gevraagd waarheen wijst deze olifant met zijn slurf naar een klein wit wolkje. “Eerst daar maar eens heen en dan zien we wel weer”, zegt de olifant. Met een flinke aanloop lukt het de olifant om daadwerkelijk te vliegen. Niet alleen dat, hij verdwijnt achter de wolk. Meer lezen…

L’Homme qui plantait des arbres

De man die bomen plantte is een fictief verhaal van Jean Giono uit 1953 dat hij gratis mondiaal verspreidde opdat ieder het zou lezen. Sinds zijn verschijning kreeg de hoofdpersoon, Elisard Bouffier, vele navolgers in het echte leven. Een oudere man die een verlaten, geërodeerd gebied binnentrok en een schaapherder werd, alleen als alibi om stiekem overal eikels, beukennootjes en kastanjes te planten. Later stopte hij met herderen omdat de schapen het jonge groen te lekker vonden. Tientallen jaren later zinderde alles weer van leven: beekjes ruisten, het luide gezang van vogels en het geruis van vele boomkronen. Het klimaat was zelfs zachter geworden en regenrijker. Mensen begonnen er weer vol goede moed een nieuw leven.  Meer lezen…

Nederland als nieuwe Blauwe Zone!

Voor u ligt mijn eerste blog op deze website. Mijn naam is Happy Koops. Ik ben sinds 20 jaar huisarts in Leiderdorp, een prettig dorp nabij de mooie universiteitsstad Leiden. Hier woon ik ook, samen met echtgenoot Paul en onze zoons Frank (23) en Nathan (20).

Gaandeweg ben ik steeds meer geïnteresseerd geraakt in preventieve geneeskunde. Hoe voorkóm je (welvaarts)ziekten en wat helpt bijdragen aan een langer, gezonder leven? Dit vroeg onderzoeksjournalist Dan Buettner van National Geographic Magazine zich rond 2000 af na gesprekken met demografisch onderzoeker Michel Poulain en de Italiaanse dokter Gianni Pes. Het concept “Blauwe Zones” is ontstaan na hun onderzoek naar de regionale concentratie van honderdjarigen op Sardinië (met name in het heuvelachtige Oligastra in het noordoosten). Meer lezen…