Verschijningen in het bos

knockomagh wood fionn grosse
Knockomagh Wood, screenshot Google Streetview van FF. Oorspronkelijke opname: fionn grosse

 

Magisch was onze wereld toen wij nog niet konden lezen; magisch zou hij gebleven zijn als we nooit naar school waren geweest en ons nooit onze onzichtbare vrienden uit ons hoofd hadden laten praten door onze ouders. Verbluffende en onverklaarbare inzichten komen vaak uit ongeschoolde breinen. Ze zeggen zelfs dat kinderen zich tot hun vierde hun vorige levens kunnen herinneren. Dat is voordat de eerste schooldag aanbreekt. En toch, wij geletterden zijn niet voorgoed verloren. Ook wij kunnen de weg terug vinden naar Alice in Wonderland. Het gaat niet vanzelf en ze moeten dan weten waar en hoe we moeten zoeken.  Wie volhoudt, staat op zeker magisch moment ineens oog in oog met het het witte konijn dat hem de holle boom in zal leiden. En zal dan zonder moeite het schilderij Wolkewei binnen kunnen stappen zoals Erik in het Klein Insectenboek. Meer lezen…

“The only thing we have to fear is fear itself” -waanzin?-

Knuffelen op anderhalve meter

Afgelopen weekend kon ik voor het eerst de moeder van een vriendin, verblijvende in een verpleeghuis – met de nodige restricties – even bezoeken. In de hal ligt een intekenlijst, hierop vermeld je je naam, je telefoonnummer en de kamer van de persoon die je gaat bezoeken. Bij het verlaten van het pand (vóór 17.00 uur) zet je weer je handtekening. Dit alles om je bij een onverhoopte besmetting met COVID-19 snel te kunnen traceren en vervolgen.

Aankomende bij het verpleeghuis, mooi liggend in een oude wijk in Voorschoten, zag ik een bewoner van het verpleeghuis afscheid nemen van een bezoeker. Aan het leeftijdverschil te zien meende ik te concluderen dat het mogelijk om het afscheid van haar zoon ging. Zij namen afscheid met een warme omhelzing, een zogenaamde “knuffel”. Het eerste wat door mij heen schoot was: “Wat doen ze nú?!” Toen pas schrok ik van mijzelf…

Dus ik was geschokt dat er in het openbaar geknuffeld werd en wel tussen een wat breekbaar aandoende bejaarde vrouw en een jongere man die afscheid nam….? Lieve mensen, waar zijn wij in hemelsnaam mee bezig? Meer lezen…

Je gaat het pas zien als je doorloopt

Vorige week vroeg ik me af waarvoor ik kies. Het was tijd voor een doorbraak. En dinsdagavond kwam die. Ik voelde de impuls: ‘ik ga vrijdag lopen!’.

<<Tijd voor beweging – wat heerlijk – eerlijk – straight up, mijn lijf is vrij. Ik zet een koers uit. Wat fijn>>

Het idee was er al eerder. Mark werd er mee wakker in januari. Een visioen: alle gemeenten van ons prachtige land wandelend bezoeken en veel pioniers in het zonnetje zetten, en ook onze eigen wensen voor een Rooted WEconomy. Een geaarde economie. Geankerd in de echte economie, lokaal/regionaal. Lokaal voedsel. Lokaal wonen (die term kende je nog niet he? 😉 ). Lokale handel. Lokaal wakker worden in onszelf. Meer lezen…

Anderhalve-meter-samenleving; Kleren van de Keizer?

“De kleren van de keizer”

Dit sprookje van Hans Christian Andersen heeft altijd nogal tot mijn verbeelding gewerkt. Voor wie het niet kent: Er was eens een keizer, een keizer die nogal ijdel was. Hij droeg de mooiste kleren, zijn kleermakers maakten alsmaar mooiere en duurdere gewaden, maar de keizer werd steeds sneller verveeld. Op een moment beval hij zijn kleermakers een gewaad te maken van een “stof die niet bestaat”.

Rondreizende kleermakers die wel wat in dit gat in de markt zagen kwamen aan het hof en vertelden aan de keizer dat zij een uniek en nog nooit vertoond kledingstuk konden maken, van een stof die alleen zichtbaar is voor heel slimme mensen. Zowel de keizer als zijn onderdanen durfden niet te zeggen dat ze het gewaad niet zagen, dan zouden ze immers voor dom aangezien worden. Zijn onderdanen riepen dat het gewaad hem prachtig stond en iedereen ging er in geloven. Pas toen een kind in het volk onbevangen riep dat de keizer in zijn blootje liep, zag de keizer het bedrog in. Toen waren de kleermakers inmiddels alweer, fors verrijkt, gevlogen. Meer lezen…

Voel het Jungle Effect op je darmen…

‘Hoe het oerwoud werkt in ons’ zo zou je de titel The Jungle Effect kunnen vertalen. Dat wordt hoog tijd, want dit prachtige boek  uit 2009 van de Californische huisarts Daphne Miller is nooit vertaald. Het geeft antwoord op vragen als:

-Waarom hebben Mexicanen en Afrikanen zo weinig chronische ziekten als kanker en diabetes?

-Waarom zijn IJslanders zo weinig depressief, terwijl het er in het algemeen somber weer is?

-Waarom krijgen oudere vrouwen op Okinawa bijna nooit borstkanker?

Daphne stelde zichzelf zulke vragen toen het haar op begon te vallen dat patiënten van Mexicaanse afkomst bovengemiddeld vaak suikerziekte kregen, en Afro-amerikanen bovengemiddeld vaak darmaandoeningen. De reden schrijft zij toe aan verandering van voeding. In het laatste geval bleek het niet alleen te liggen aan het eten in Amerika, als wel aan gemaksvoedsel in grote steden in het algemeen. Want ook bij Afrikanen die in hun eigen land het platteland verlieten, daalde hun weerstand tegen darmkwalen. Daphne reisde naar Afrika, Mexico, Zuid-Europa en Azië en vond overal soortgelijke parallellen. Meer lezen…

De kantel-kansen van Corona

Begrijp de titel van deze blog niet verkeerd: ook ik vind de gevolgen van deze pandemie verschrikkelijk. De eenzaamheid, het verdriet, het ziekzijn, het overlijden van vooral erg kwetsbare mensen, afscheid wat niet of slecht genomen kan worden; het keiharde werken van zorgverleners in ziekenhuizen en in verpleeghuizen; de economische impact, de destructie van de maatschappij.

Dat de druk op de IC’s terugloopt, er überhaupt minder mensen hoeven te worden opgenomen is natuurlijk een erg goede zaak.

Waar ik moeite mee heb is de conclusies die gepresenteerd worden na raadpleging van het OMT door het kabinet: “De curve van aantal patiënten op de IC’s buigt af, DUS ons beleid tot nu toe is geslaagd en moet (precies) zo voortgezet worden. Hou vol daarbij”. Hoezo DUS? Ik heb mijn woonkamer opnieuw laten behangen, de IC’s liggen minder vol, dus ik moet nu ook de bovenverdieping opnieuw laten behangen? Meer lezen…

Corona: IC-, maar ook andere bedden

Zelden een zo serene doordeweekse ochtendwandeling door de straten van Leiderdorp gemaakt als vanmorgen. De boventoon: zon, een zacht windje, weinig verkeer, veel vogelgekwetter.

Vanmorgen mijn e-bike voor een onderhoudsbeurt weggebracht naar de fietsenmaker. De regels goed in ogenschouw genomen; ik was de enige in de werkplaats, buiten de op ruime afstand aanwezige fietsenmaker. Contactloze overdracht van de fiets. Omdat ik mijn dagelijkse wandeling nog niet had gemaakt leek de teruggang naar huis een uitgelezen tijdstip hiervoor. Stevig stappend door de straten en parkjes kwam ik als herboren thuis. Wat een rust.

Wat een verschil met de koortsachtige drukte die er nu op de IC’s in de ziekenhuizen heerst. Omdat de geraamde gemiddelde “ligtijd” op de IC’s (bij COVID-19 besmetting) geen 10, maar 20 dagen is, lopen de IC’s zo vol. Niet omdat het aanbod zo ontzettend hoog is (mogelijk al een voorzichtige conclusie sinds de semi lockdown van zondag 16 maart?), maar doordat de dóórstroming zo laag is. Meer lezen…

Kruiden die virussen op afstand houden

Sint Janskruid
St Janskruid. Bron: crabchick, Fl;ickr

Als het tegen zit, moeten wij nog maanden binnen blijven. Maar dat is niets vergeleken met de bijna veertig jaar dat Friedrich Hölderlin (1770-1843) verbleef in een torenkamer. Na een ongelukkige liefde en na zijn teleurstelling in de Franse Revolutie voerde deze Duitse dichter zijn aspiraties terug tot een bescheiden ruimte. Tot het eind van zijn leven verbleef hij daar, uitkijkend op de rivier de Neckar. Vervelen deed hij zich niet want de Muze van de Dichtkunst hield hem in haar ban. Zij fluisterde hem gedichten in die tot op de dag van vandaag wereldberoemd zijn gebleven zoals Hyperions Schicksalslied. Zijn werk is zo verheven dat het een bibliomant waardig is.

Een bibliomant is een waarzegger met boeken. Hij pakt de Bijbel, Anna Karenina of een ander literair werk en bladert daar in om een antwoord te vinden op een levensvraag. Schijnbaar willekeurig bladert hij verder tot zijn oog en vinger op een regel vallen. Deze regel is een cryptische aanwijzing richting het antwoord dat je zoekt. We pakken Hölderlins werk Patmos en bladeren met het ons in de mond bestorven woord Corona op de lippen. Het boek valt open op de strofe: ”Wo Gefahr ist, wächst das Rettende auch”. Meer lezen…

“Corona”: kantelmoment/tijd voor bezinning?

15 maart: Terwijl de crisisteams op toptoeren draaien; – lang leve het online vergaderen! – komt Nederland versneld tot stilstand.

Tegelijkertijd met het exponentieel groeiende (bekende) aantal besmettingen is er een exponentieel veranderende inrichting van de “Gezondheidszorg”. Reguliere, niet spoedeisende zorg komt tot stilstand. Alles zal gedurende de komende weken (?) in het teken van spoedzorg zijn.

Terwijl ik dit typ, is de werkelijkheid alweer ingehaald door de nieuwe feiten. Meer lezen…

Beau Brummell in 2020

(Beau Brummell)

Het leven is heerlijk, het leven is mooi

Maar – vlieg uit in de lucht en kruip niet in een kooi

Mens, durf te leven

Je kop in de hoogte, je neus in de wind

En lap aan je laars hoe een ander het vindt

Hou een hart vol van warmte en van liefde in je borst

Maar wees op je vierkante meter een Vorst!

Wat je zoekt, kan geen ander je geven

Mens, durf te leven! Meer lezen…