Auteur: Happy's Zone

“The only thing we have to fear is fear itself” -waanzin?-

Knuffelen op anderhalve meter

Afgelopen weekend kon ik voor het eerst de moeder van een vriendin, verblijvende in een verpleeghuis – met de nodige restricties – even bezoeken. In de hal ligt een intekenlijst, hierop vermeld je je naam, je telefoonnummer en de kamer van de persoon die je gaat bezoeken. Bij het verlaten van het pand (vóór 17.00 uur) zet je weer je handtekening. Dit alles om je bij een onverhoopte besmetting met COVID-19 snel te kunnen traceren en vervolgen.

Aankomende bij het verpleeghuis, mooi liggend in een oude wijk in Voorschoten, zag ik een bewoner van het verpleeghuis afscheid nemen van een bezoeker. Aan het leeftijdverschil te zien meende ik te concluderen dat het mogelijk om het afscheid van haar zoon ging. Zij namen afscheid met een warme omhelzing, een zogenaamde “knuffel”. Het eerste wat door mij heen schoot was: “Wat doen ze nú?!” Toen pas schrok ik van mijzelf…

Dus ik was geschokt dat er in het openbaar geknuffeld werd en wel tussen een wat breekbaar aandoende bejaarde vrouw en een jongere man die afscheid nam….? Lieve mensen, waar zijn wij in hemelsnaam mee bezig? Meer lezen…

Anderhalve-meter-samenleving; Kleren van de Keizer?

“De kleren van de keizer”

Dit sprookje van Hans Christian Andersen heeft altijd nogal tot mijn verbeelding gewerkt. Voor wie het niet kent: Er was eens een keizer, een keizer die nogal ijdel was. Hij droeg de mooiste kleren, zijn kleermakers maakten alsmaar mooiere en duurdere gewaden, maar de keizer werd steeds sneller verveeld. Op een moment beval hij zijn kleermakers een gewaad te maken van een “stof die niet bestaat”.

Rondreizende kleermakers die wel wat in dit gat in de markt zagen kwamen aan het hof en vertelden aan de keizer dat zij een uniek en nog nooit vertoond kledingstuk konden maken, van een stof die alleen zichtbaar is voor heel slimme mensen. Zowel de keizer als zijn onderdanen durfden niet te zeggen dat ze het gewaad niet zagen, dan zouden ze immers voor dom aangezien worden. Zijn onderdanen riepen dat het gewaad hem prachtig stond en iedereen ging er in geloven. Pas toen een kind in het volk onbevangen riep dat de keizer in zijn blootje liep, zag de keizer het bedrog in. Toen waren de kleermakers inmiddels alweer, fors verrijkt, gevlogen. Meer lezen…

De kantel-kansen van Corona

Begrijp de titel van deze blog niet verkeerd: ook ik vind de gevolgen van deze pandemie verschrikkelijk. De eenzaamheid, het verdriet, het ziekzijn, het overlijden van vooral erg kwetsbare mensen, afscheid wat niet of slecht genomen kan worden; het keiharde werken van zorgverleners in ziekenhuizen en in verpleeghuizen; de economische impact, de destructie van de maatschappij.

Dat de druk op de IC’s terugloopt, er überhaupt minder mensen hoeven te worden opgenomen is natuurlijk een erg goede zaak.

Waar ik moeite mee heb is de conclusies die gepresenteerd worden na raadpleging van het OMT door het kabinet: “De curve van aantal patiënten op de IC’s buigt af, DUS ons beleid tot nu toe is geslaagd en moet (precies) zo voortgezet worden. Hou vol daarbij”. Hoezo DUS? Ik heb mijn woonkamer opnieuw laten behangen, de IC’s liggen minder vol, dus ik moet nu ook de bovenverdieping opnieuw laten behangen? Meer lezen…

Corona: IC-, maar ook andere bedden

Zelden een zo serene doordeweekse ochtendwandeling door de straten van Leiderdorp gemaakt als vanmorgen. De boventoon: zon, een zacht windje, weinig verkeer, veel vogelgekwetter.

Vanmorgen mijn e-bike voor een onderhoudsbeurt weggebracht naar de fietsenmaker. De regels goed in ogenschouw genomen; ik was de enige in de werkplaats, buiten de op ruime afstand aanwezige fietsenmaker. Contactloze overdracht van de fiets. Omdat ik mijn dagelijkse wandeling nog niet had gemaakt leek de teruggang naar huis een uitgelezen tijdstip hiervoor. Stevig stappend door de straten en parkjes kwam ik als herboren thuis. Wat een rust.

Wat een verschil met de koortsachtige drukte die er nu op de IC’s in de ziekenhuizen heerst. Omdat de geraamde gemiddelde “ligtijd” op de IC’s (bij COVID-19 besmetting) geen 10, maar 20 dagen is, lopen de IC’s zo vol. Niet omdat het aanbod zo ontzettend hoog is (mogelijk al een voorzichtige conclusie sinds de semi lockdown van zondag 16 maart?), maar doordat de dóórstroming zo laag is. Meer lezen…

“Corona”: kantelmoment/tijd voor bezinning?

15 maart: Terwijl de crisisteams op toptoeren draaien; – lang leve het online vergaderen! – komt Nederland versneld tot stilstand.

Tegelijkertijd met het exponentieel groeiende (bekende) aantal besmettingen is er een exponentieel veranderende inrichting van de “Gezondheidszorg”. Reguliere, niet spoedeisende zorg komt tot stilstand. Alles zal gedurende de komende weken (?) in het teken van spoedzorg zijn.

Terwijl ik dit typ, is de werkelijkheid alweer ingehaald door de nieuwe feiten. Meer lezen…

Waarom we moeten slapen

De titel van de blog van deze maand is ontleend aan het in 2017 verschenen boek van Matthew Walker: “Why we sleep”. Nee, ik heb geen aandelen, of met een modern woord “disclosures”, maar ik moet zeggen, dit boek leest als een trein.

Walker is een Britse wetenschapper. Vroeger was hij professor in de psychiatrie aan de Harvard Medical School en tegenwoordig professor in neurowetenschappen en psychologie aan de Universiteit van Californië, Berkeley. Hij onderzoekt al tientallen jaren de impact van slaap op de gezondheid en ziekte van de mens. Het boek is in het Nederlands vertaald en is “Slaap” getiteld.

Het boek laat zien wat een ontzettend belangrijke rol (goed) slapen heeft in ons welbevinden, onze gezondheid, de maatschappij, de evolutie… Meer lezen…

Nederland als nieuwe Blauwe Zone!

Voor u ligt mijn eerste blog op deze website. Mijn naam is Happy Koops. Ik ben sinds 20 jaar huisarts in Leiderdorp, een prettig dorp nabij de mooie universiteitsstad Leiden. Hier woon ik ook, samen met echtgenoot Paul en onze zoons Frank (23) en Nathan (20).

Gaandeweg ben ik steeds meer geïnteresseerd geraakt in preventieve geneeskunde. Hoe voorkóm je (welvaarts)ziekten en wat helpt bijdragen aan een langer, gezonder leven? Dit vroeg onderzoeksjournalist Dan Buettner van National Geographic Magazine zich rond 2000 af na gesprekken met demografisch onderzoeker Michel Poulain en de Italiaanse dokter Gianni Pes. Het concept “Blauwe Zones” is ontstaan na hun onderzoek naar de regionale concentratie van honderdjarigen op Sardinië (met name in het heuvelachtige Oligastra in het noordoosten). Meer lezen…