Corona: IC-, maar ook andere bedden

Zelden een zo serene doordeweekse ochtendwandeling door de straten van Leiderdorp gemaakt als vanmorgen. De boventoon: zon, een zacht windje, weinig verkeer, veel vogelgekwetter.

Vanmorgen mijn e-bike voor een onderhoudsbeurt weggebracht naar de fietsenmaker. De regels goed in ogenschouw genomen; ik was de enige in de werkplaats, buiten de op ruime afstand aanwezige fietsenmaker. Contactloze overdracht van de fiets. Omdat ik mijn dagelijkse wandeling nog niet had gemaakt leek de teruggang naar huis een uitgelezen tijdstip hiervoor. Stevig stappend door de straten en parkjes kwam ik als herboren thuis. Wat een rust.

Wat een verschil met de koortsachtige drukte die er nu op de IC’s in de ziekenhuizen heerst. Omdat de geraamde gemiddelde “ligtijd” op de IC’s (bij COVID-19 besmetting) geen 10, maar 20 dagen is, lopen de IC’s zo vol. Niet omdat het aanbod zo ontzettend hoog is (mogelijk al een voorzichtige conclusie sinds de semi lockdown van zondag 16 maart?), maar doordat de dóórstroming zo laag is.

Drie weken op de IC, dat is echt geen kattenpis. Eén week IC vergt (o.a. in verband met spierverval in ons lichaam) drie maanden revalideren. Bij drie weken IC ben je dus zomaar na ontslag uit het ziekenhuis negen maanden aan het herstellen… als je van te voren min of meer gezond bent.

Er wordt weleens gezegd: straks moeten we, als de IC’s volraken, gaan “kiezen” wie er wel en wie er niet aan de beademing “mag”. Het is natuurlijk geen willekeur, zo van iene miene mutte, die is oud, die is jong… Er wordt natuurlijk sinds véle jaren al door intensivisten steeds afgewogen of individuele patiënten wel of niet béter af zijn door aan de beademing te “liggen”. Veel van de kwetsbaarste mensen overleeft zo’n intensief ziekbed namelijk niet.  En áls ze het al overleven kan hen een heel moeizaam, langdurige en ongewis herstel te wachten staan.

Daarom wordt er in het ziekenhuis vaak bij opname al gevraagd naar “behandelwensen”. Maar soms is er in de hectiek van het moment nauwelijks tijd om die beslissing (wel/niet naar IC) weloverwogen te maken. Als een patiënt op dat moment te ziek is om het e.e.a. te overzien, wordt de vraag aan de familie gesteld. Die, overrompeld, op haar beurt soms alleen nog maar kan denken: “ik wil hem of haar nog niet kwijt” en “eisen” dat er een volledig, intensief beleid volgt, ook al is dat lang niet altijd zinvol of wenselijk.

Tegelijk met het optuigen van de IC’s is het dus ook erg belangrijk dat we nu pro-actief nadenken over onze eigen behandelwensen. En die delen met onze naasten. Onlangs had ik een gesprek met een patiënt. Hij was blij dat hij in geval van ernstige Covid-19 niet naar de IC zou “hoeven”, maar dat er ook een mogelijkheid zou zijn om thuis te blijven, met goede zorg.

Zojuist het verdrietige bericht gelezen dat er in België een meisje van 12 jaar is overleden, ze was corona positief getest. Natuurlijk gelukkig een echte uitzondering.

Ik heb 1x in mijn leven influenza gehad. Ik was twaalf jaar. Ik kwam toen net terug uit Saoedi Arabië, waar niemand in die tijd ooit griep had. Dus voor mijn immuunsysteem een totaal nieuw virus. Ik weet nog als de dag van gisteren hoe ziek ik mij toen heb gevoeld. Hoe fijn ik het vond dat ik zo goed verzorgd werd, door een bekend en vertrouwd persoon.

Bij de vorige pandemie, die van de H1N1, de “Mexicaanse griep” in 2009, was er veel minder onrust. Sowieso was het “media geweld” toen vele malen kalmer. Betrof het een influenza-achtig virus waar we al redelijk snel een vaccin voor hadden en, niet onbelangrijk, waren er toen nog “verzorgingshuizen” waar zieke mensen op de “meerzorg afdeling” terecht konden. De ontmanteling van de verzorgingshuizen vanaf 2015 komt nu als een boemerang op de maatschappij terug.

Dus is het niet alleen dringend zaak de IC capaciteit uit te breiden, maar zeker ook de verzorgingshuizen/bedden (verzorging “tussen ziekenhuis en huis”) op de een of andere manier weer op te schalen.

Ik wens ons allen veel wijsheid toe.

Afbeeldingen: Pixabay

3 reacties

  1. Avatar

    Dokters hebben een Gelofte of een Eed afgelegd waarin wij plechtig beloven het leven te beschermen. De bijna experimentele introductie van groepsimmuniteit, de willekeur bij de behandeling, de schandelijke discussie rond het al dan niet nuttig zijn van mondkapjes en desinfectans die voornamelijk ingegeven wordt door de afwezigheid ervan, we verkochten ze in februari nog aan China, het beleid hulpmiddelen naar de tweede lijn te sturen en de mantel en thuiszorg onbeschermd te laten.
    Buiten schijnt een vrolijk lentezonnetje.

    • Happy's Zone
      Happy's Zone zegt:

      Dokters hebben ook beloofd mensen niet aan onnodige en zinloze behandelingen bloot te stellen. Symptomen te verlichten. Bij een kwetsbare patiënt met een hoge “frailty” score (6 en hoger) is er onvoldoende reserve om een IC behandeling te ondergaan. Deze mensen moet een alternatief kunnen worden geboden, goede zorg waarbij ziektesymptomen kunnen worden verlicht. Soms lukt dat thuis onvoldoende. Dus we moeten ook denken aan zorgunits in hun omgeving, waar ook naasten kunnen komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *